Op de gitaarmuziek van mijn autoradio,
komt het licht van de ondergaande zon mijn voorruit binnen.
En dan steek jij het zebrapad over.
Huppelend en dansend op de muziek.
Je lacht en straalt
en jouw hoofddoekje wappert achter je aan.
Je kijkt me aan
en jouw glimlach ontmoet de mijne.
Niets cultuurverschil,
Niets angst voor alles wat tussen ons in mocht staan.
Alles verdwijnt in het licht
van deze ontmoeting.
Kijkend naar de kale bomen
en de knoppen die steeds voller worden.
Ga ik terug naar de lentes in mijn herinnering
en verheug ik mij op het groen dat komen gaat.
Ik probeer mij voor te stellen dat deze kale bomen,
over een week geheel gevuld zijn met bladgroen.
En toch, als ik het groene leven dadelijk weer beleef,
word ik opnieuw verrast door de pracht
en is het altijd weer mooier dan dat ik mij herinner.
Wat wil de natuur mij vertellen over het leven?
Het Varenkasteel 